Ver weg in een van God verlaten land werken mannen stilzwijgend in het zweet huns aanschijns in een levensgevaarlijke kopermijn. Plots klinkt een explosie. Een mijngang stort in. Negen mijnwerkers zitten in de val. Het water stijgt zienderogen. De zuurstof raakt langzaam op. De kompels zijn ten einde raad. De situatie is uitzichtloos.
Maar HOOR! TROMGEROFFEL? TROMPETGESCHAL…? INTERNATIONAL RESCUE! Scott, John, Virgil, Gordon en Allen zijn onderweg. In hun Thunderbirds. Van hun eilandje in de Stille Oceaan. Gestuurd door vader Tracy en technisch ondersteund door de autistische nerd Brains.
Het wordt moeilijk. Het wordt zwaar. Het wordt haast onmogelijk. Maar falen is geen optie. In de laatste minuut van elke aflevering wordt iedereen kantje boord gered! Mooi toch!

Collega Gijs laat geen gelegenheid voorbijgaan om mij duidelijk te maken dat hij smoorverliefd is op zijn nieuwe lief. Strontziek word ik ervan.
Ze zijn gisteren met zijn tweetjes op vakantie gegaan. Naar Lanzarote. Texel was veel goedkoper geweest. Ik betwijfel of ze het appartement überhaupt wel uitkomen. Vanochtend bij het ontbijt heb ik een Whatsappje richting Roze Wolk gestuurd.
“Hee Casanova! Gisteravond toch niet Real-Ajax gemist, hoop ik. 1-4 is het geworden. Na 20 minuten stond het al 0-2! De wedstrijd van het jaar, man!”
Bij zijn antwoord valt Gijs heel even uit zijn rol.
“GODVERDEGODVERDEGODVER…”
Hij herpakt zich echter snel.
“Maar wat heb ik nu een moordwijf, kerel!”
Mag ik effe een teiltje, denk ik.