Mijn lief is gaan praten met haar huisarts. Over wat er aan scheelt en waarom. En dat ze dringend hulp behoeft. Het is een beschaafde, empatisch daadkrachtige man.
“Laten we maar spreken van een depressie,” zegt hij. “Werkgevers spreken niet graag van burn-outs.”
Een week later zit mijn lief bij de bedrijfsarts. Een kille man, niet behept met compassie, die enkel het belang van de werkgever in ogenschouw neemt. Over vier weken moet ze beginnen met re-in-tegratie. En vier weken daarna moet ze weer al haar uren werken.
“Rust roest,” zegt hij als ze tegensputtert.
“Ik kook van binnen,” zegt de huisarts als hij het hoort. “Ik had nog wel gezegd dat de bedrijfsarts u zou beschermen.”