Winnen deden we haast nooit. En toch hadden we enkele jongens die niet onaardig speelden. Thijs was een ijzersterke keeper. Hij hield er nog veel tegen. Giel was laatste man; moeilijk te passeren. Roger was een begenadigd dribbelaar in de aanval. En ik was de schoffelaar op het middenveld, die de defensie regelmatig assistentie verleende. Mijn guilty pleasure was het uit-schakelen van zelfingenomen spitsen met een lief langs de lijn.
Maar ons sterkste wapen was de buitenspelval. De truc daarbij is om op het juiste moment, allen tegelijk, twee passen vooruit te zetten. Dat deden we zonder een woord te zeggen, zonder een blik te wisselen. Pure perfectie. We wonnen er geen wedstrijd mee, maar genieten was het wel.