Ik heb er geen seconde live van gezien. Van Duitsland tegen Zuid-Korea. Domweg omdat ik niet wist dat het Spiel der Spiele die dag gespeeld werd. Samen met mijn lief bracht ik het wijkblad rond. Na ons werk waren we aan de slag gegaan. Overal stonden tuindeuren open, want het was bloedheet. En plotseling klonk daar die collectieve bloedstollende kreet door de achtertuinen, toen een Zuid-Koreaan de eerste goal scoorde in de blessuretijd. Het begin van het einde. Op woensdag 27 juni 2018, de dag dat Duitsland in Rusland in de eerste ronde uit het wereldkam-pioenschap voetbal vloog. Thuis begreep ik het pas. Ik was verpoepzakt.
En ook dit keer, schreef iemand vilein op internet, halen ze Moskou niet.