Meester H. was de hoofdmeester. Na zijn dood werd hij geroemd om zijn onderwijskundige pres-taties. Ik herinner me nog dat hij je met de nagel van zijn duim en zijn wijsvinger in je oorlelletje kneep als hij zich aan je stoorde. En dat hij grapjes maakte over het stotteren van Theo B. Broer 3 denkt dat hij verbitterd was. Een zoon was doodgereden door een vrachtauto.
Ik ben eens met een klasgenoot op een zaterdagmiddag bij hem thuis geweest. Om zijn verza-meling archeologische vondsten te bekijken. Hij was onherkenbaar vriendelijk en ontspannen.
Mijn broer sprak vorig jaar zijn dochter. Ze omschreef hem als een heel lieve, zorgzame vader.  Mijn broer vond het onvoorstelbaar, maar deed er het zwijgen toe.

Mijn lief slaapt van nature al beroerd, maar nog beroerder sinds ze bij het douchen is uitgegleden en enkele ribben heeft gekneusd. Ze steunt en kreunt telkens als ze haar getormenteerde lijf beweegt. Ik mag haar heel voorzichtig vasthouden, maar vrijen kan ik voorlopig wel vergeten.
Slapen kan ik altijd en overal, daar kan ik niets aan doen. Mijn lief ligt daarentegen ongewild de halve nacht te lezen bij het schemerlicht van haar e-reader.
Het is vijf uur. Paris se reveille, terwijl mijn lief in het donker voorzichtig naar beneden is ge-kreund. Ze zal twee tabletjes paracetamol en een tabletje diclofenac hebben geslikt en nu naar De Luizenmoeder zitten kijken. Ik voel compassie en draai me nog eens om.