Als misdienaar werd je ingezet bij een doop, een huwelijk, een begrafenis of een gewone reguliere mis. Mij lieten ze vooral opdraven bij uitvaarten. Kennelijk maakte ik een serieuze, misschien zelfs stemmige indruk. Dat vond ik jammer, want een begrafenismis schuifde zelden iets substantieels. Er was nooit iemand openlijk in zijn nopjes over het verscheiden van de overledene. Er werd nim-mer de beurs getrokken om de misdienaars van dienst te laten delen in de verscheidingsvreug-de.
Natuurlijk hing regelmatig de geile geur van een vette erfenis tussen de kerkbanken. Maar aan wie Groene Greet haar geld naliet, of welk deel van zijn fortuin Hitsige Harrie op de Wallen had achtergelaten, dat zou pas enkele dagen later blijken. Bij de notaris