“Hij is bijzonder,”zei de kattenfokster. Ze had absoluut gelijk. Het beest is permanent verwon-derd, volstrekt ambitie-vrij en hartstikke zen.
“Hij is doof,” meende de dierenarts, omdat hij weigerde te schrikken toen deze onverwacht in zijn handen klapte.
Haast is ook zo’n conventie die onze gelijkmoedige huisboedhist niet kent. Soms maakt hij aan-stalten om er de pas in te zetten, maar dan herinnert hij zich zijn genetische identiteit en sjokt hij weer zijn alledaagse tred. Zijn motoriek is sowieso beroerd.
Op andere momenten kun je hem erop betrappen dat hij vergeten is waarmee hij daarnet be-gonnen is. En als je hem aankijkt, ligt er niet zelden dat diep filosofisch, existentialistisch vraag-stuk in zijn kalme, onverstoorbare blik: Is er iets?