Als ik thuiskom van mijn werk, vind ik mijn lief in de bijkeuken. Ze zit op de grond, met haar rug tegen de wasmachine, haar voeten tegen de kattenbak en de telefoon tegen een oor gedrukt. Het is een moeilijk gesprek. Met haar broers lief. Ik sluit weer zachtjes de deur.
“Het is zwaar,” verklaart de vrouw die haar man heeft verloren. “Maar ik red het wel. Elke dag verzin ik iets om de deur uit te moeten. In de Albert Heijn betrapte ik er mezelf op dat ik eerst zijn boodschappen – een tros bananen en een pak drinkyoghurt – in mijn winkelkarretje wilde leggen.”
Mijn lief huilt en mist stilletjes mee. Twee vrouwen die rouwen om diezelfde onmisbare man.