Ik verzamel oude foto’s van onbekende mensen die er bijzonder uitzien of gewoon blij zijn, of gelukkig lijken. Die zijn verrekte moeilijk te vinden. Foto’s hadden vroeger zelden de functie blijheid en geluk vast te leggen. En er was ook minder reden voor vreugde.
Op een rommelmarkt stuitte ik eens op een grote zwart-witte foto van een groep bloedserieuze, stemmig geklede mannen. De verkoopster vroeg er vijf euro voor. Ik probeerde af te dingen, maar ze gaf geen krimp. Ik liep door. En had daar achteraf spijt van. Zeker, de mannen op de foto waren uitgesproken saai, maar die saaiheid had een doel. Dat doel stond vermeld op een bord te midden van die ernstige mannen: ‘Spaarclub Nooit Genoeg’.