We nemen afscheid van mijn liefs broer, in het hospice. Veel mensen willen afscheid nemen. Je moet een afspraak maken via zijn lief. Maar zijn zusjes krijgen voorrang.
Hij spreekt weinig. Luistert wel. En doezelt vaak weg. Grapjes vinden hun weg niet meer. Parijs-Roubaix evenmin.
“Tot gauw weer,” zegt zijn oudste zus hoopvol.
“Ik denk het niet,” antwoordt hij zacht.
Mijn lief is er kapot van, maar vermant zich. Als we later op de dag alleen zijn vraagt ze naar wat ik voel. Ik begrijp haar vraag en voel me schuldig over dat wat er niet is. Ik stel haar teleur. Sorry lie-ve schat, je hebt een beter mens van me gemaakt, maar het houdt niet over.