Mijn lief en ik zijn negenendertig jaar bij elkaar. Dan ken je de ander onderhand wel. Zo weet ze, wat betreft huishoudelijke werkzaamheden ben ik volstrekt ongetalenteerd en aartslui. Het is dat ze van me houdt, anders had ze me al lang mijn congé gegeven.
Zoeken is ook zo’n nontalent, zo’n apert manco. Het is vijf uur, nog donker, als mijn lief mij vraagt hoofdpijntabletten te halen. Die liggen beneden, in de keuken, bij de kookplaat. Duidelijke op-dracht, duidelijk omschreven zoekobject, klein zoekgebied. Kan zelfs een zoekonhandige en zoekluie autist vinden.
Niet dus. Paniek! Klootzak! Zoek verder! Gewone paracetamol? Nee, kauwtabletten. Ah! Gevon-den! In de la ONDER de kookplaat. Gauw naar boven. Mijn lief dankbaar. Licht uit. Verder slapen! Poeh poeh.