Ik heb een afspraak met een klusbedrijf dat mijn omvergeblazen schutting gaat vervangen. Aan het eind van de dag moet ‘ie staan. Ze zijn met zijn vieren en roken stevig. Bouwvakkers krijgen geen kanker.
Ik mag graag kijken naar goed uitgevoerde fysieke arbeid. Ondanks mijn rijk gevulde gereed-schapskist houd ik niemand voor de gek. Er wordt nauwkeurig gepast en gemeten. Vlug en geroutineerd. Ik zet een dienblad met koffie op de terrastafel en voel me een hobbit.
Aan het eind van de middag moeten er nog enkele kleine dingen afgewerkt worden. Daarvoor komen ze morgen terug, belooft de baas.
“Okee,” zeg ik zo stoer als mogelijk. “Dan maak ik daarna het restbedrag over.”
Je moet wat, met twee linkerhanden.