De broer van mijn lief werd eergisteren per ambulance naar het ziekenhuis gebracht, in de hoop dat er nog iets te redden viel. Dat hij mogelijk nog wat meer tijd zou kunnen lenen. Allerminst in het besef, dat hij niet meer thuis zou komen.
Vanmiddag vertelde de oncoloog hem en zijn lief dat de kanker was uitgezaaid. Hij mag in het ziekenhuis blijven totdat er een plaats vrijkomt in een hospice. Zijn lief belde om het te vertellen. Het krediet van haar lief is uitgeput. Haar stem klonk wonderbaarlijk kalm en vast.
Mijn lief en zus 4 gaan morgen naar Utrecht. Ze willen hun broer zien en horen en vasthouden. Al is nog maar voor even.