Zondag is het Pasen. Zoals elk jaar organiseren mijn lief en ik dan een brunch voor het deel van haar familie dat welkom is. Ondanks zijn beroerde gezondheid heeft mijn lief vorige week toch haar broer en zijn lief uitgenodigd. Vanavond heeft ze hem gebeld.
Hij leeft van dag tot dag. Hij loopt moeilijk, slaapt slecht, kan niet meer lezen, kan niet meer televisie kijken, en heeft pijn. De volgende afspraak in het ziekenhuis is pas over enkele maanden, zegt hij. Gisteren is hij gevallen. Zijn lief en de buurman hebben hem toen overeind geholpen. Naar Limburg afreizen is een onhaalbare onderneming. Bezoek wil hij niet meer.
Na tien minuten beëindigt hij het gesprek. Hij is moe.