Vandaag, de dag voor de uitvaart, was de avondwake van mijn moeder. Van kwart voor zeven tot kwart over zeven. Aansluitend zouden de kinderen gezamenlijk de kist sluiten.
Om vijf uur stond ik met een kapotte band langs de kant van de weg. Ik waagde het niet om mij met de thuisbrenger op de autosnelweg naar het uitvaartcentrum te begeven. Om half zes appte ik dat ik verstek moest laten gaan. Ik hoopte stiekem dat mijn zwager bereid zou zijn een omweg te maken om mij op te pikken.
“Vervelend, maar beter vandaag dan morgen,” schreef mijn lieve zus en liet het daar bij.
Ik moet ze dus maar op hun woord geloven dat ma er echt in ligt.