Ik weet niet wat mijn moeder nou erger heeft gevonden. Dat ik seks had vóór ik trouwde, of dat een andere vrouw belangrijker voor mij was geworden dan zij. Ze heeft het mijn lief in elk geval nooit vergeven. En ik haar niet.
Ik had dus inderdaad nog een rekening met haar te vereffenen. Maar ik heb de gelegenheid onbenut voorbij laten gaan. Ze zou mijn verbolgenheid en verdriet toch niet begrepen hebben. Haar ‘ik’ was sterker dan haar ‘jij’ en haar ‘wij’.
Mijn grafrede berg ik onuitgesproken op. Wie ben ik om het beeld dat een ander van haar heeft te willen veranderen. Wil iemand haar een goede moeder vinden, moet hij vooral zijn gang gaan.