Op mijn moeders kamer hing een gipsen cherubijn. Een foto daarvan gaat de voorzijde van haar bidprentje sieren. Gruwelijk, maar zo is vandaag met een meerderheid van stemmen besloten. En mijn tekst voor het bidprentje heeft geen goedkeuring gekregen. Broer 3 vond deze kil en zakelijk, en meende kritiek te bespeuren. En ook anderen vielen over de gebezigde toon. Kennelijk viel er tussen de regels door nog te veel rancune te bespeuren.
Mijn lief zegt dat ik net zo koud en kil ben als mijn moeder. Mijn lief zegt dat een uitvaart niet bedoeld is om af te rekenen. Mijn lief zegt dat ik een autist ben als ik de kritiek van de andere kinderen niet begrijp.
Okee.