Het is drie uur in de middag op een ijskoude woensdag eind februari. Ik wordt gebeld op het werk door mijn zus. De huisarts is bij ma geweest, vertelt ze. Hij heeft geadviseerd alle kinderen te laten komen. Uur U nadert.
Buiten broer 1 is iedereen aanwezig als ik arriveer. De vrouw van broer 1 is al geweest, maar inmiddels weer vertrokken. Ma ligt met geopende ogen in bed. Met haar uitgemergelde handen houdt ze krampachtig de deken tot onder haar neus. Ze knippert met haar oogleden, maar reageert niet op wat er tegen haar gezegd wordt.
De stemming is kalm en ontspannen. Mijn zus blijft slapen. Voor het geval ma voornemens is er vannacht stiekem tussenuit te knijpen.