De tekst voor het bidprentje van mijn moeder is gereed. Hij is milder en barmhartiger van toon geworden dan ik van plan was. Alle kinderen weten wel hoe ik over haar denk. Ik wil niet de ploert zijn die haar nog een schop na geeft.
Voor de attente lezer heb ik tussen de regels door wel een disharmonisch gezin beschreven. Een gezin dat als los zand aan elkaar hing. Omdat mijn moeder niet echt een moeder wilde zijn, en mijn vader geen vader. Het waren rollen die hen door de samenleving, door het leven waren opgedrongen. Als de pil eerder op de Nederlandse markt was gekomen, hadden ze wellicht één of hooguit twee kinderen gehad. Voor de vorm.