Het is 2 uur ‘s middags op vrijdag 9 februari als ik ma bezoek. Het vriest. Ik heb blauwe hyacinten meegebracht. Drie in een pot. Ma ligt in bed. De ogen wijd open. Alleen haar ingevallen hoofd met het dunne, grijze haar en een broodmagere hand met een dunne pols met daaromheen de alarmknop steken boven de dekens uit.
Ze herkent mij direct, noemt mijn naam en is blij me te zien. Ze is helder en praat. Dan vraagt ze wie haar naar huis terug brengt. Ik leg uit dat dit haar huis is, sinds anderhalf jaar. Ze kijkt me onthutst en met ontzetting aan.
Als broer 2 arriveert, is de energie op en geeft ze nog nauwelijks antwoord.