Toen de blauwe en de rode dubbel verzamelelpee van The Beatles in 1973 werden uitgebracht was ik dertien. Onder invloed van mijn oudere broers was ik fan geworden. Zij hadden al weer nieuwe idolen.
In de Studio, de televisiegids van de KRO en mijn ouders, werden alle nummers van beide elpees opgenoemd. Wekenlang heb ik gedubd. Ik had slechts geld voor één van de twee.
De liedjes die ik al met onze Philips bandrecorder had opgenomen van de Arbeidsvitaminen op de radio streepte ik door op het uitgeknipte lijstje. En ofschoon ik meer hield van hun werk uit de eerste periode (de rode lp), kocht ik uiteindelijk de blauwe.
U zult vast nog geen vijf titels kunnen opnoemen. Ach.