We brengen het wijkkrantje rond in een deel van de wijk om inkomsten te generen voor het zangkoor van mijn lief. In het donker verspreiden we 180 exemplaren. Andere leden doen de rest van de wijk.
Ik doe mijn kant, mijn lief de overkant. Brievenbussen in alle soorten en maten. Van hele gewone, tot hele bekakte. Van heel toegankelijke, tot onbenaderbare en introverte. Soms ruik je wat er gekookt wordt. Soms blaft een hond naar het krantje. Bij wie thuis is staat de televisie aan en/of de computer. Een kat op de vensterbank kijkt onbewogen naar de passerende vreemdeling.
Na drie kwartier zijn we weer thuis en gaat mijn lief koken.
We hebben het zo slecht nog niet.

Mijn lief heeft de kerstboom vandaag afgetuigd. De piek, de ballen en de engeltjes voorzichtig ingepakt en weer opgeborgen op de zolder. De boom wordt vrijdag opgehaald. Het is weer voorbij. Ik kijk nu al uit naar de volgende kerst.
Ma zal er dan niet meer zijn. Ze eet bijna niets meer. Ze reageert nog nauwelijks op wat er tegen haar gezegd wordt. Het hoeft van haar niet meer. Haar tijd zit erop. Het is welletjes geweest. Ze zit te wachten op het moment dat ze wordt opgehaald. In gedachten is ze al vertrokken.
Dag ma. Ga maar. Als moeder stelde je weinig voor. De ik in jou was te sterk.
Denk niet dat ik je ga missen.