Voetballen deed ik op straat voor ons huis met de buurjongen. Gewoon met de schoenen waarmee ik naar school ging. Met vijf kinderen was er slechts geld voor één paar schoenen per kind. Waren die schoenen versleten, stuurde ma mij naar boven, naar de badkamer. Daar stond onder het bidet, achter een gordijntje, een grote doos met afgedragen schoenen van de oudere kinderen.
Eén keer had ik pech en werd ik op school meedogenloos uitgelachen om de oude laarzen van mijn grote zus die ik droeg. Dat was nog pijnlijker dan de jaarlijks terugkerende vernedering dat ik de afdruk van de klassenfoto mee terug naar school moest nemen omdat daar geen geld voor was.
Armoede is vaak wreed.