De collega’s op het werk vragen wanneer ik mijn jubileum vier. Ik antwoord iets vaags, want ik heb er geen zin in. Het is niet mijn eerste jubileum, dus ik weet hoe dit soort feestjes verlopen.
In de vorm van een speech, een liedje of godbetert een toneelstukje worden de minst geslaagde karaktereigenschappen en de meest memorabele blunders van de geachte jubilaris nog eens losjes onder het voetlicht gebracht.
Onder het mom van een grap en een grol wordt het feestvarken geestdriftig en zonder enige terughoudendheid voor lul gezet. Iets terug doen kan hij niet, het is een gezellig feestje. Dat wordt lachen.
Laat maar.
Maar onderuit kom ik er natuurlijk niet. 

Al vanaf dag één heeft mijn moeder een bloedhekel aan mijn lief. Veertig jaar geleden vreeën mijn lief en ik voor het eerst met elkaar. Op mijn slaapkamer, op mijn bed. Achttien waren wij en ik ontmaagde die dag het meisje op wie ik verliefd was.
Mijn moeder vond de volgende dag de bloedvlek die ons in de intieme euforie was ontgaan. Dat mijn lief en ik de liefde hadden bedreven keurde zij ten zeerste af. Ik vond het buitengewoon gênant dat ze de bloedvlek had gevonden. Maar nog gênanter dat ze er doelbewust naar op zoek was gegaan.
Mijn lief had mij verleid, was mijn moeders stellige overtuiging. Haar zoon  deed zoiets niet uit zichzelf. Yeah right.