“En?” vraag ik. “Hoe is het gegaan?”
“De beste date ever,” zegt mijn zoon.
We hebben er de afgelopen maanden vaak over gesproken. Hij heeft zijn leven aardig op de rails. Maar wat nog ontbreekt is een vrouw. Hij weet wat hij zoekt. Hij weet waaraan ze moet voldoen. Hij heeft al eerder relaties gehad. Een vrouw met een rugzak vol problemen, dat wil hij niet meer. Daarnaast moet ze intelligent zijn. En humor hebben. En van dezelfde muziek houden. En eerlijk zijn. En monogaam; vooral dat. En als hij met vrienden uit gaat, moet ze daar niet over zeuren. En kinderen…. Nog niet. De nacht is nog jong.
Die van gisteravond zou het wel eens kunnen zijn.

Vroeger stond er een dikke laag olie bovenop de pindakaas. Na het openen van een nieuwe pot was je wel even bezig om die olie te vermengen met de fijngemalen pinda’s. Was je vervolgens door omstandigheden enige tijd verhinderd om de rest van de inhoud van die pot te consumeren, had de olie zich weer gescheiden van de pindakaas en kon je opnieuw beginnen.
En zelfs als regelmatige consument kwam het voor dat de olie vroegtijdig opraakte. Dit kon dan – als je niet verduiveld goed oppaste – uiteindelijk leiden tot uitdroging en zelfs terminale onsmeerbaarheid.
Dat de pindakaas van nu niet langer hierdoor bedreigd wordt, dat noem ik pas vooruitgang. Dus kom mij niet aanzetten met: vroeger was alles beter.