Nu dat mijn moeder hard op weg is naar de uitgang van het leven, begin ik in gedachten al te worstelen met de tekst voor haar bidprentje. Deze wordt moeilijker dan die van mijn vader. De valkuil is dieper. De meningen over haar moederschap lopen namelijk uiteen.
“Hoed je ervoor, schat,” adviseert mijn lief ongevraagd, “het laatste dunne lijntje met je oudere broers onbedoeld te verbrekenen.” Ze doelt erop dat broer 1 het bloed van zijn moeder kan drinken, en dat broer 2 daarentegen geen kwaad woord over haar wil horen.
Ik weet niet of ik het risico moet nemen mijn vingers hieraan te branden. Maar ik kan ook geen nee zeggen als ik gevraagd word voor deze klus.