Een jaar geleden schreef ik het bidprentje van mijn vader. Een tekst die zijn persoon en zijn leven in grote lijnen weerspiegelde en waarin niemand vergeten werd. Een tekst acceptabel voor iedereen.
 Ik schreef over een leven dat bruusk onderbroken werd door een gedwongen verblijf in Nazi-Duitsland, in het kader van de Arbeitseinsatz. Over hoe hij aan het eind van de oorlog mijn moeder ontmoette, met wie hij in 1951 in het huwelijk trad. Slechts tussen de regels door viel te lezen dat hij er als vader van vijf kinderen vervolgens weinig van bakte.
 Van huis uit was mijn vader een meubelmaker. Daarom prees ik hem als ‘de laatste van zijn generatie van handwerkers, de laatste zwaluwstaartverbindingsmaker.’