Op een zondagochtend bezoek ik mijn oude moedertje in het zorghuis. Ze moet lang nadenken voordat ze weer weet wie ik ben. Een jonge verpleegster heeft haar zonet gewassen en aange-kleed en neemt de naar plas stinkende vuile was mee. Een dankjewel kan er bij mijn moeder niet af. Verpleegsters zijn personeel.
Ik ben geen prater. Zij wel, maar vandaag niet. Gisteren heeft ze met mijn oudste broer naar de Sinterklaasintocht op televisie gekeken. Hij was druk, zegt ze. Ze vindt hem een praatjesmaker. Net zoals de pater die de uitvaart van pa leidde.
In de WhatsApp-groep meldt een andere broer later op de dag dat ma mij maar stil vond. Het is ook nooit goed.