Mijn leraar Duits kijkt uit naar zijn pensioen. Ik geef halfslachtig antwoord op zijn vragen. De boe-ken van de lijst hebben mij maar weinig kunnen boeien. Hij wil een onvoldoende in zijn notitie-boekje schrijven, maar aarzelt.
“Kun je een Duits liedje zingen?” vraagt hij.
Ik denk aan de onlangs gekochte LP van Stefan Sulke. Zachtjes begin ik voor mij uit te zingen: “Mein Vati, der war ein Kapitän. Ein Seemann war’s und konnte mich verstehen. Stimmt gar nicht, dass er alle Tage sich betrank und eines Abends so vom Kai fiel und ertrank. Die Nordsee, die singt manchmal ihre Lieder. Und einmal kommt mein Vati sicher wieder…”
De leraar glimlacht, maakt een notitie en zegt dat ik kan gaan.