Mijn schoonmoeder was mij dierbaarder dan mijn eigen moeder. Iedereen was altijd welkom bij haar, omdat ze hield van leven in de brouwerij. Ze vertelde je alle nieuwtjes, ook die die zij geacht werd voor zich te houden.
De keuken was haar onbetwiste domein. Daar werd gekletst, geroddeld, gelachen, gehuild, getelefoneerd, eindeloze kaartspelletjes gespeeld, nieuwe kleren getoond, vakanties besproken, romances, zwangerschappen, trouwerijen, ruzies, echtscheidingen. En dat alles altijd bij een kop koffie met iets lekkers erbij.
Ik zou het heerlijk vinden herinneringen op te halen en plezier te beleven aan het vertellen van de talloze anekdotes met mijn schoonmoeder in de hoofdrol. Maar dat kan nog niet. Het is nog te kort geleden. De aarde is nog vochtig.