Drie weken voordat ze zal sterven aan de gevolgen ervan, krijgt mijn schoonmoeder een herseninfarct. Haar buren bellen de ambulance. En daarna ons.
In het ziekenhuis zien we meteen dat het hartstikke mis is. Ze is niet meer aanspreekbaar. Mijn lief vraagt mij de familie te bellen. Haar broer en drie van haar zussen reageren zoals verwacht: Ik kom eraan. De vierde zus houdt de boot af.
“Is het echt zo ernstig? Moet ik daar nou echt op stel en sprong voor komen? Kan dat niet wachten tot morgen? Het komt nu niet zo goed uit. Ik zal er even over nadenken.”
“Natuurlijk,” zeg ik. En denk bij mezelf: Zak in de stront, vuil kolere secreet!