Of mijn broertje in de jaren zeventig al wist dat hij van de herenliefde was, weet ik niet meer. Wel dat hij gek was op ABBA. Van de vijf kinderen woonden alleen hij en ik nog thuis, dus ik raakte ook besmet met de Zweedse vrolijkheid. Elke nieuwe LP vond zijn weg naar de platenspeler van mijn broer op de zolder en werd dag in dag uit gedraaid. Van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat. Of Agnetha zong of Annefrida, deed er niet toe.
Sinds vorige week heb ik een nieuwe collega. Een jonge gast, met wie ik het kantoor en de radio met ouwe gouwen deel. Hij zei gisteren dat hij niet van ABBA hield. Jammer dan.