Na het zien van een televisiereportage over cremeren – zo’n dertig jaar geleden – legde mijn vader op papier vast dat hij dat wilde, na zijn dood. Toen hij stierf was het dan ook duidelijk wat er geregeld moest worden. Zo leek het. Maar broer 1 was het er niet mee eens. Pa was een goede katholiek geweest en een goede katholiek wordt begraven, niet gecremeerd.
Hij bracht het overtuigend en omdat het mij niet uitmaakte, wilde ik hem best zijn zin geven.  Broer 3 en zuslief deelden mijn opvatting. Broer 2 zette echter de hakken in het zand. Dus is pa gecremeerd en wil broer 1 definitief niets meer met de rest te maken hebben.