De dood van mijn vader deed mij niet bijster veel. Misschien wel niets. Van het vaderschap bakte hij niet veel. Hij leerde mij een fietsband plakken, een plank zagen en een schuifmaat aflezen. Niet meer en niet minder.
In zijn vrije tijd was hij veel van huis, want actief in het verenigingsleven. Hij is niet één keer naar een voetbalwedstrijd van mij komen kijken. En bij terugkeer van een scoutingkamp moest ik de plunjezak in mijn eentje naar huis zeulen.
Op zijn laatste dag zat mijn zwager aan mijn vaders sterfbed. Toen ik mijn hoofd om de deur stak stond deze onmiddellijk op en bood mij zijn plaats aan. Ik schudde van nee en bedankte hem vriendelijk.