Ze maken mijn lief kapot. Op haar werk. Stukje voor stukje, beetje bij beetje. Uitsluitend knoe-perharde zielen en verkilde harten overleven daar. En daar is het er vergeven van. Vluchten is geen optie. We hebben het geld nodig.
“Heeft u stress, mevrouw?” vraagt haar fysiotherapeut, en knijpt. “Uw nekspieren zijn enorm gespannen.”
Een traan rolt over haar wang. Er huizen honderdduizendmiljoen tranen in mijn lief. De fysiothe-rapeut zal denken dat hij die ene op zijn geweten heeft. Zodra ook die andere tranen zich een weg naar buiten banen, is het breekpunt bereikt. Dat moment probeert mijn lief zo lang mogelijk uit te stellen. Tot dan doet ze net alsof er niets aan de hand is.