Op de HAVO heb ik een vrijetijdsbaantje als pompbediende op een tankstation. Ik verdien vijf gulden per uur, zwart. De klanten zijn – zo dicht bij de grens – vooral Duits, omdat de sigaretten en de dieselolie bij ons minder kosten.
Zeventien ben ik als op een herfstige zondagmiddag een morsig Duits mannetje met de handen in de zakken naast mij staat terwijl ik de olie peil van zijn oude Mercedes diesel. Als ik de stok er niet in één beweging weer in krijg, zegt hij droog: “Wären da Haare drauf, ging das viel besser, nicht?“
Ik glimlach schaapachtig, terwijl het vieze mannetje vet grijnst. Hij geeft niets extra’s bij het afrekenen. Hij zal menen dat de vunzigheid zijn fooi was.