Op het caféterras zit een buitenlands echtpaar bij een lokale mevrouw. Veertigers minstens, ouder wellicht, ongemakkelijk zeker.
De Nederlandse mevrouw spreekt hen toe, de man luistert aandachtig. Zijn vrouw staart met doffe, lege ogen in de verte.
“We vertrekken,” had hij gezegd, nadat Hassan was begraven. Als gezinshoofd was het aan hem om dit te beslissen. “Neem zoveel mee als je kunt dragen.”
Ze had een gevoel van paniek moeten onderdrukken. Hij had het gezien.
“We vertrekken,” zei hij, “voordat ik vergeet hoe mooi jij bent, zonder angst in je ogen.”
En nu zijn ze in dit vreemde, oorlogsvrije land, waar je moet kiezen tussen koud of warm water, en waar vrouwen het hoogste woord voeren.
Bizar.